در دل روستایی دورافتاده، جایی که خشکسالی و قحطی نفس مردم را بریده، گروهی از روستاییان گرد هم می‌آیند تا آیین کهن «سیاوش‌خوانی» را اجرا کنند؛ آیینی که در آن مرگ مظلومانهٔ سیاوش، آن شاهزادهٔ پاک‌نهاد اسطوره‌ای، هر سال با مویه و تعزیه بازآفرینی می‌شود. بهرام بیضایی در این فیلم‌نامه‌ی شاعرانه، چنان مرز میان زندگی و نمایش را محو می‌کند که دیگر نمی‌توان فهمید کجای این داستان، بازیگری نقشِ خود را بر دوش گرفته و کجا زندگیِ سختِ روستایی، خود به سوگ‌نامه‌ای دیگر تبدیل شده است. کشمکش‌های پشت صحنه، تعصبات محلی، باورهای شفاهی و زنانی که با تمام وجود نقش فرنگیس را زنده می‌کنند، همه و همه در هم تنیده می‌شوند تا تقابل همیشگی «نیکی و بدی» – همان جنگی که سیاوش را بر افراسیاب کشت – بار دیگر تکرار شود. روستاییان امید دارند که با برپایی این آیینِ دیرینه، غم و بلا را از زمین و زندگی خود دور کنند، غافل از اینکه خودشان نیز بخشی از همان تراژدیِ بی‌پایان‌اند؛ تراژدی پیمان‌شکنی، بی‌گناهیِ قربانی‌شده و قصاصی که هرگز پایان نمی‌گیرد. بیضایی با نگاهی مردم‌شناسانه و لحنی شاعرانه، «سیاوش‌خوانی» را نه فقط یک فیلمنامه، که آینه‌ای می‌سازد در برابر فرهنگ کهن ایران: جایی که اسطوره نفس می‌کشد، خاک با نوحه بارور می‌شود و تماشاگر بی‌اختیار از خود می‌پرسد – آیا ما نیز هر روز در حال اجرای همان سوگ‌نامه‌ایم که پیشینیانمان برای سیاوش سروده‌اند؟ این کتاب برای هر کسی که تشنهٔ تماشای تلفیق شاعرانهٔ آیین، سیاست و تراژدی انسانی است، تجربه‌ای فراموش‌نشدنی خواهد بود.