اگر تا به حال دوست داشته‌اید بدون بلیط و چمدان سوار یک قایق شوید و به یک جزیره‌ی دورافتاده فرار کنید، لطفاً همین الان این صفحه را ببندید.چون جزیره‌ای که من می‌خواهم شما را به آن ببرم، بهشت نیست. اینجا جزیره‌ی «خب» است. بله، درست خواندید. «خب.» نه «خوب»، نه «عالی»، نه «بهشتی». فقط «خب.» آن هم اگر خوش‌شانس باشید.این پایان راه است. سیزده جلد بدشانسی، سیزده بار فرار، سیزده بار شکست و سیزده بار دوباره بلند شدن. و حالا وایولت، کلاوس و سانی بودلر — همراه با کسی که از همه بیشتر ازش متنفر بودند — در میان اقیانوسی بی‌کران و طوفانی هولناک، درون یک قایق شکسته گیر افتاده‌اند.بله. همراه با شماره‌ی اولاف.دیگر نه خبری از پلیس است، نه آقای پو، نه بانک و نه سرپرست‌های الکی. تنها چیزی که هست، آب شور، گرسنگی، و سوالی که هیچ‌کس جوابش را نمی‌داند: آخر این ماجرا چه می‌شود؟طوفان آن‌ها را به ساحل جزیره‌ی «خب» می‌اندازد. جزیره‌ای که مردمش سال‌ها پیش آنقدر از بدشانسی فرار کرده‌اند که حالا حتی کلمه‌ی «بدشانسی» را هم ممنوع کرده‌اند. در این جزیره، کتاب ممنوع است، سوال پرسیدن ممنوع است، حرف زدن درباره‌ی گذشته ممنوع است، و مهم‌تر از همه: فکر کردن ممنوع است.رئیس جزیره، زنی به نام «ایش» (که یعنی «چندش‌آور»)، با چکمه‌های گلی و موهای ژولیده‌اش، قوانینی دارد به بلندی تاریخ بدشانسی بودلرها. قانون اول: هیچ وقت از جزیره خارج نشو. قانون دوم: هیچ وقت حرف نزن. قانون سوم: اصلاً هیچ کار نکن.اما بودلرها بلد نیستند هیچ کاری نکنند. وایولت بلد است اختراع کند. کلاوس بلد است بخواند و فکر کند. سانی بلد است بجود و حرف بزند — حالا دیگر تقریباً مثل یک آدم واقعی. و اولاف؟ اولاف بلد است… بد باشد. یا شاید هم نه. شاید دیگر کسی بلد نیست جواب این سوال را بدهد.در این کتابِ واقعاً آخر، همه چیز به نقطه‌ی صفر می‌رسد. مخوف‌ترین رازهای V.F.D. بالاخره فاش می‌شوند. سرنوشت والدین بودلرها — آن آتش‌سوزی مرموزی که همه چیز را شروع کرد — برای همیشه روشن می‌شود. و شما می‌فهمید که چرا لمونی اسنیکت این همه سال داشت این ماجرا را تعقیب می‌کرد.در جزیره‌ی «خب»، بچه‌ها با یک قایق شکسته و یک کتابخانه‌ی غرق‌شده روبرو می‌شوند. با معمایی به اسم «شکرِ اپل» . با بیماری مرموزی که تنها درمانش خواندن اشتباهات گذشته است. و با سوال نهایی: آیا آدم بد ذاتاً بد به دنیا می‌آید، یا شرایط او را بد می‌کند؟حتی خود لمونی اسنیکت هم — آن راوی مرموزی که از کتاب اول داشت شما را با «لطفاً نخوانید» عذاب می‌داد — به این جزیره می‌رسد. یا شاید هم نه. شاید او همه‌ی این مدت همان کسی بوده که فکرش را نمی‌کردید.پایان، برخلاف اسمش، هیچ چیز را تمام نمی‌کند. فقط یک سوال بزرگ در دلتان می‌کارد: آیا واقعاً چیزی به اسم پایان خوش وجود دارد؟ یا بهترین چیزی که می‌توان امیدوار بود، «خب» است؟سیزده جلد بدشانسی را تاب آوردی؟ حالا وقتش رسیده که بدانی این همه زجر برای چه بود. این کتاب را باز کن. اما یادت باشد: در جزیره‌ی «خب» هیچ چیز خوبی در انتظارت نیست. فقط حقیقت. و گاهی حقیقت از بدشانسی هم بدتر است.»پایان. یا شاید هم تازه شروع…»