این کتاب در اصل ۴۶ قطعه کوتاه است . نه فصل بلند، نه روایت خطی. فقط تکهتکههایی از زندگی یک زن چهل و چند ساله که در ایتالیا زندگی میکند.او اسم ندارد. شغل مهمی هم ندارد. فقط یک نویسنده تنهاست که از خیابانها و کافهها و رستورانهای محل زندگیاش میگذرد و هر چیزی را که میبیند، با دقتی وسواسگونه روایت میکند. دختری که حاضر نیست شب را پیش پدرش بماند . پدر و دختری که در تراتوریایی غذا سرو میکنند و بوی دریا میدهند . همسر یکی از دوستانش که درست سر چهارراه با او روبهرو میشود و هر دو احساس میکنند کمی از هم خوششان میآید، اما حاضر نیستند رابطه عفیفانهشان را کنار بگذارند .جومپا لاهیری در این کتاب، برخلاف آثار قبلیاش مثل «مترجم دردها» یا «همنام»، مستقیماً به زبان ایتالیایی نوشته و بعد خودش آن را به انگلیسی ترجمه کرده است . شاید به همین دلیل است که نثرش در این کتاب، سادهتر، موجزتر و در عین حال شاعرانهتر از همیشه به نظر میرسد.راوی داستان آنقدر نکتهسنج و دقیق است که هیچ جزئیات ریزی از نظرش پنهان نمیماند . با دقت خیابانها و رستورانها و دوستانش را زیر نظر دارد. اما وقتی به خودش برمیگردد و درونش را میشکافد، احساس رضایت نمیکند . انگار مانعی نامرئی دورش هست که اجازه نمیدهد خوشحال باشد. و کمکم، لابهلای همین روزمرگیهای به ظاهر ساده، متوجه میشوی که او گذشته پُرالتهابی داشته: پدرش وقتی ۱۵ سال داشته از دنیا رفته، اما آنقدر اتفاق تلخ افتاده که حاضر نیست پدرش را ببخشد .کتاب «همین حوالی» قرار نیست شما را به گریه بیندازد یا ذهنتان را درگیر معمایی پیچیده کند. فقط قرار است کنارتان بنشیند، یک فنجان قهوه جلویتان بگذارد و با شما حرف بزند. از تنهایی که با همه آدمها مشترک است. از تغییراتی که آنقدر آرام اتفاق میافتند که شانزده سال بعد میفهمی همه چیز عوض شده. از حسرتها و امیدهایی که درست زیر پوست زندگی روزمره قایم شدهاند.کتاب را باز کنید. بگذارید جومپا لاهیری دستتان را بگیرد و ببرد توی خیابانهای یک شهر ایتالیایی. بگذارید چیزهایی را ببینید که هیچوقت بهشان توجه نکرده بودید: چهره آدمها پشت پیشخان رستوران، تنهایى یک مادر که در قرنطینه به دنیا آمد ، و آن لحظات کوتاهی که زندگی – آن زندگی واقعی – درست از همین حوالی رد میشود.