اگر تا به حال شب هنگام دراز کشیده‌اید و ناگهان فکر کرده‌اید: «همه این کارهایی که می‌کنم، تمام این اهداف که دنبال می‌کنم، آخرش چه می‌شود؟» لطفاً همین الان این صفحه را نبندید.چون لارس اسوندسن، فیلسوف خوش‌قلم نروژی، در این کتابِ کم‌حجم اما بسیار پرمعنا، شما را به تنهایی به لبه‌ی یک پرتگاه می‌برد. بله، به درست همان جایی که همیشه از رفتن به آن واهمه داشته‌اید. جایی که بهش می‌گویند «پوچی» یا «نیستی». اسوندسن اما اسم خیلی شیک‌تری برایش انتخاب کرده: **گراند هتل مغاک**.**هتلی که هیچ‌کس آن را رزرو نکرده**لارس اسوندسن به ما یادآوری می‌کند که مشکل نوع بشر فقط رنج و فقر و بیماری نیست. مشکل بزرگ‌تری وجود دارد، چیزی که می‌توانیم اسمش را «بی‌معنایی» بگذاریم.اسوندسن در این کتاب که در ادامه‌ی پرفروش‌ترین‌هایش مثل «تاریخ‌چه دلزدگی» و «فلسفه خستگی» نوشته شده، نشان می‌دهد که «مغاک» یا «هیچ» (Nothingness) فقط یک مفهوم فلسفی تاریک و پیچیده برای فیلسوف‌های گوشه‌نشین نیست. مغاک درست زیر پای ماست. شاید در آن روز دوشنبه‌ی سرد زمستانی که نه حوصله‌ی سر کار رفتن دارید و نه حوصله‌ی راه افتادن، شاید در آن لحظه‌ی تعطیلات آخر هفته که تمام آرزوهایتان به دست آمده اما حس می‌کنید هیچی‌تان نمی‌شود. اسوندسن این «احساس پوچی» را برای ما ملموس می‌کند اما نه برای اینکه ما را غرق در افسردگی کند، بلکه به این خاطر که بگوییم: «آری، من اینجا هستم، روی لبه‌ی پرتگاه. حالا چیکار باید بکنم؟»**دیالوگ با هایدگر، کافکا و بکت**قدرت اسوندسن در این است که آدم‌های بزرگ فلسفه و ادبیات را از آن دنیای خشک و دست‌نیافتنی بیرون می‌آورد و می‌نشاندشان لبه‌ی تختتان، طوری که انگار با شما قهوه می‌خورند و از «ترس از بودن» حرف می‌زنند.با اسوندسن وارد فلسفهٔ سنگین **هایدگر** می‌شوید (همان کسی که «هستی و زمان» نوشت) اما نه با جملات درهم و برهم، بلکه به زبانی ساده می‌فهمید که نگرانی دائم‌تان از کجا می‌آید. از **امانوئل لویناس** یاد می‌گیرید که شاید نگاه کردن به چهره یک انسان دیگر، دقیقاً راه خروج از این «خودمشغولی»های پوچ باشد. حتی سراغ **کافکا** هم می‌رود و نشان‌تان می‌دهد که تمام آن جهان‌های عجیب و غریب در «قصر» و «محاکمه» هیچ‌چیز جز انعکاس همان «گراند هتل مغاک» نیست؛ هتلی که پر از درهای بسته، راهروهای تکراری و پله‌هایی است که به هیچ‌جا ختم نمی‌شوند.**معمای سؤال اول**لحظه‌ای که اسوندسن در کتاب به سراغ «سؤال بنیادین» متافیزیک می‌رود و آن را ساده‌ترین و در عین حال ترسناک‌ترین سوال تاریخ بشر می‌داند، هوش از سر خواننده می‌پرد. آن سوال این است: «چرا اصلاً چیزی هست، نه اینکه هیچ چیز نباشد؟»زندگی روزمره‌ی ما مدام این سوال را پس می‌زند. ما درگیر خرید، کار، فیلم و خورد و خوراکیم و پشت پرده، «نیستی» مدام در حال خمیازه کشیدن است. اسوندسن در این کتاب نشان می‌دهد که این سوال چطور نه تنها ذهن فیلسوف‌های درب‌بسته، بلکه ذهن هر انسانی را که کمی عمیق فکر می‌کند، به خود مشغول کرده. و دقیقاً همینجاست که «گراند هتل» ساخته می‌شود: شما مدام از اتاقی به اتاق دیگر می‌روید (از شغل به تفریح، از عشق به دین) تا صدای سوال اول را نشنوید، اما هتل هیچ وقت تمام نمی‌شود و راهروهایش بی‌نهایتند.**آیا این کتاب برای شماست؟**خواندن این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که فکر می‌کنند تنها هستند. تنها در پوچی و دلزدگی. اسوندسن نشان می‌دهد که این حس غریب، عمیق‌ترین حس بشری است. اگر گاهی شب‌ها از این می‌ترسید که «اگر همه چیز بی‌معنا باشد چه؟»، این کتاب به شما می‌گوید که اشکالی ندارد، همین ترس نشان می‌دهد که شما چقدر انسانی هستید.پس کتاب را باز کنید. بگذارید لارس اسوندسن شما را لبه‌ی پرتگاه ببرد و نشانتان بدهد که گراند هتل مغاک چطور ممکن است یک جورهایی… هیجان‌انگیز هم باشد. شاید مثل یک ترن هوایی ترسناک. شاید هم نه. خودتان باید امتحان کنید.